Ο παππούς Λαοκράτης και η γιαγιά Γεωργία
Πριν ακόμη τελειώσει η λειτουργία στη διπλανή εκκλησία του Αγίου Θεράποντα ήμουν μαζί με πολύ άλλο κόσμο κι εγώ εκεί, στην οδό Καππαδοκίας 64, πολύ κοντά στο σπίτι μας.
Εκεί, όπου την προηγούμενη Δευτέρα μόνο η μαζική παρέμβαση πολιτών απέτρεψε την έξωση, δηλαδή το πέταμα στο δρόμο, ενός ζευγαριού υπερήλικων, ίδιας ηλικίας μ’ εμένα.
Βιαζόταν, βλέπεις, ο real estate αγοραστής να το απολαύσει . Το είχε αποκτήσει πρόσφατα σε πλειστηριασμό σε τιμή πολύ κάτω από την αξία του, και τώρα τρίβει τα χέρια του και ετοιμάζεται να αποκτήσει με τον ίδιο τρόπο και το σπίτι της οικογένειας του παιδιού τους.
Σε επιφυλακή μέρα-νύχτα οι πολίτες μην κάνει ντου με τη βοήθεια της αστυνομίας και πετάξει έξω το ζευγάρι των υπερήλικων, ο real estate αγοραστής συμφώνησε χθες να περιμένει μέχρι την εκδίκαση των ασφαλιστικών μέτρων στις 11 Ιανουαρίου του νέου χρόνου. Ανακωχή.
Σήμερα το πρωί οργανώθηκε μπροστά στη πολυκατοικία (όπου το διαμέρισμα του ζεύγους) δημόσια συνέντευξη τύπου της οικογένειας, των δικηγόρων της και των αλληλέγγυων συλλογικοτήτων.
Πολλά τα πανό, κατατοπιστικές οι πληροφορίες που δόθηκαν, σοβαρές οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων και οι απαντήσεις, τηλεοπτικά συνεργεία μόνο από ΑΝΤΕΝΑ και TV 100.
Η δημόσια τηλεόραση απούσα. Πληροφορεί κι αυτή για τα σκάνδαλα, που καθημερινά αποκαλύπτονται, όχι όμως γι αυτό. Γιατί για σκάνδαλο πρόκειται και στην περίπτωση αυτών των δύο εξώσεων, όμως με δράστες εδώ τράπεζες και funds, και θύματα μεμονωμένους πολίτες. Πανίσχυροι και αμείλικτοι οι δράστες και έχουν διαχρονικά σύμμαχο και υπηρέτη τους την κυβέρνηση. Μηντιακά πολύ δύσκολος ο αγώνας των θυμάτων τους. Λίγοι οι σοβαροί δημοσιογράφοι, που ενημερώνουν για τέτοια γεγονότα ασκώντας με παρρησία το επάγγελμά τους.
Ας δούμε την ιστορία της παραλίγο έξωσης του ηλικιωμένου ζευγαριού (με καρκίνο ο άνδρας), που αποκαλύπτει τον απάνθρωπο τρόπο λειτουργίας των τραπεζών και των funds.
Ο μεγάλος γιος της οικογένειας (με γυναίκα και παιδιά) πήρε δάνειο και αγόρασε διαμέρισμα, στο οποίο κατοικούσε μέχρι πρόσφατα. Εγγυητές για το δάνειο μπήκαν οι γονείς με το διαμέρισμά τους στην οδό Καππαδοκίας 64.
Όπως τόσες χιλιάδες άλλοι πολίτες στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, από κάποια στιγμή και πέρα δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθούν πλήρως στις υποχρεώσεις τους και ειδοποιήθηκαν ότι το διαμέρισμα θα βγει σε πλειστηριασμό.
Για να μην ξαφνιαστούν με μια πιθανή έξωση, άδειασαν το διαμέρισμα, ειδοποίησαν την τράπεζα και ταυτόχρονα κατέφυγαν στα δικαστήρια. Η κατοικία έχει μεγαλύτερη αξία από το υπόλοιπο του χρέους, και συνεπώς, ακόμη κι αν χάσουν στο δικαστήριο και το σπίτι εκποιηθεί, η τράπεζα θα ικανοποιηθεί.
Η τράπεζα όμως έκανε κάτι άλλο.
Αποφάσισε να βγάλει σε πλειστηριασμό πρώτα το διαμέρισμα των εγγυητών, δηλαδή εκείνο των υπερήλικων γονέων, στη οδό Καππαδοκίας 64, να το πουλήσει σε τιμή που δεν καλύπτει το χρέος και μετά να προχωρήσει σε πλειστηριασμό του μεγαλύτερο σπιτιού, για το οποίο είχε ληφθεί το δάνειο.
Με αυτό το τέχνασμα παίρνει και τα δύο σπίτια!
Μεμονωμένο γεγονός ; Όχι.
Συζητώντας με τους κατοίκους της περιοχής με αφορμή την περίπτωση της Γεωργίας και του Λαοκράτη (αυτά είναι τα ονόματα του ηλικιωμένου ζευγαριού, θα επανέλθω στα ονόματα), αποκαλύφθηκαν άλλες τέσσερεις παρόμοιες περιπτώσεις (στην περιοχή!), που θα έμεναν άγνωστες και οι άνθρωποι θα έχαναν τα σπίτια τους. Τώρα, αν κερδηθεί η υπόθεση της Γεωργίας και του Λαοκράτη, θα έχουν κι εκείνοι ελπίδα να μην ξεσπιτωθούν, θυσία στα αδηφάγα funds και στους τραπεζίτες.
Για τα ονόματα τώρα.
Δεν ήξερα τα ονόματα του ζευγαριού, δεν χρειαζόταν άλλωστε για να είμαι στο πλευρό τους. Τα είδα σήμερα στο μεγάλο πανό και ένοιωσα εκείνη τη στιγμή να καταλαβαίνω γιατί αυτό το ζευγάρι βγήκε προς τα έξω, καταπολεμώντας το αίσθημα ντροπής, που κυριεύει τους έντιμους ανθρώπους του μόχθου (ιδιαίτερα της ηλικίας μου), όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με την κατηγορία, ότι έκαναν χρέη και δεν τα πλήρωσαν.
«Λαοκράτης», είπα στο νεαρό δημοσιογράφο που στέκονταν δίπλα μου, «συμβολικό το όνομα για τους ανθρώπους της δικής μου γενιάς σε σχέση με τον αγώνα, που δίνει αυτός ο άνθρωπος σήμερα» και του ζήτησα να με φωτογραφήσει πίσω από το πανό.
Και ταίριαζε το όνομα με το διπλανό πανό που έγραφε «Ή θα παλεύουμε μαζί ή θα μας ξεκάνουν χώρια».
Δήλωσα στην οικογένεια και στους δικηγόρους, ότι ασφαλώς θα βρίσκομαι δίπλα τους στο δικαστήριο και, αν θέλουν, μπορώ να είμαι και μάρτυρας, γείτονες είμαστε.
Και "φυσικά" τους ενημέρωσα, ότι μέχρι σήμερα δεν έχει χαθεί καμία δίκη στην οποία ήμουν μάρτυρας . (Έχω κι εγώ να υπερηφανεύομαι για κάτι και δεν σκέφτομαι να το χάσω σ’ αυτή την ηλικία).
