Ο Νίκος Κουρού για τη Μάρω Κοντού.
Με τη Μάρω Κοντού έζησα κάποτε ένα αρκετά αμήχανο περιστατικό χωρίς να ευθύνεται εκείνη γι αυτό.
Ήταν άνοιξη του 1994 και η αξέχαστη πια ηθοποιός μας κάνει περιοδεία με τη Μάρθα Καραγιάννη με το έργο των Καμπάνη-Μακρίδη «Μου δανείζεις τον άνδρα σου». Έτσι πέρασαν και από την πόλη μας. Κι εγώ, που εκείνη την περίοδο συνεργαζόμουν με τοπικό κανάλι, έσπευσα να συνεντευξιάσω τις δύο πρωταγωνίστριες στα καμαρίνια κατά τη διάρκεια του κενού των δύο παραστάσεων. Ήτανε Σάββατο θυμάμαι και το κινηματοθέατρο Ολύμπιον είχε αρχίσει να φουλάρει από κόσμο για τη βραδυνή παράσταση. Πρώτα μίλησα με τη Μάρθα Καραγιάννη για περίπου ένα τέταρτο. Και έρχεται η σειρά της Μάρως Κοντού. Στήθηκαν οι κάμερες και οι προβολείς και στο μεταξύ έχουμε αρχίσει την ψιλοκουβέντα για την παράσταση, για τις παλιές της ταινίες και άλλα διάφορα, στα οποία η συμπαθέστατη πρωταγωνίστρια, απλή, χαμογελαστή και πολύ πολύ όμορφη, μου μιλούσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Όλα αυτά περιμένοντας να πάρουμε το τελικό οκ από τους τεχνικούς ότι είμαστε έτοιμοι να πάμε για λήψη. Ωστόσο αντί για το οκ, κάποια στιγμή, βλέπουμε τους τεχνικούς, εκεί που είχαν στήσει τα μηχανήματα, να τα μαζεύουν γρήγορα γρήγορα και να ετοιμάζονται να αποχωρήσουν. Κοιταχτήκαμε έκπληκτοι με την ηθοποιό και αμέσως τους πλησιάζω και τους ρωτάω τι έγινε. Εκείνη την ώρα, ένα σημαίνον πολιτικό πρόσωπο της τοπικής μας κοινωνίας θα μιλούσε σε κάποια εκδήλωση και πήραν εντολή άνωθεν να πάνε να το καλύψουν.
-Μα βρε παιδιά κι εμάς θα μας αφήσετε έτσι; τους λέω.
-Τι να κάνουμε. Αυτή την εντολή έχουμε και πρέπει να τρέξουμε γιατί αργήσαμε κιόλας.
Εντύπωση μου είχε κάνει η πραότητα της ηθοποιού στο όλο συμβάν, που το αντιμετώπισε με χιούμορ και χαμόγελο-κάποια άλλη μπορεί να είχε θιχτεί και θα είχε και δίκιο. Της ζήτησα συγνώμη εκ μέρους του καναλιού και έφυγα σαν βρεγμένη γάτα. Ευτυχώς τουλάχιστον είχαμε προλάβει να βγάλουμε μια αναμνηστική φωτογραφία πριν γίνουν όλα αυτά.
Λίγο καιρό αργότερα, τα φέρνει ο διάολος να συνεργαστούμε στο σίριαλ «Αραχτοί και λάιτ» του Γιάννη Δαλιανίδη, όπου έκανα ένα μικρό ρόλο σερβιτόρου. Και λέω ο διάολος, καθώς είχα δυο-τρεις σκηνές με τη Μάρω Κοντού-σε άλλη περίπτωση θα πετούσα από τη χαρά μου, στη συγκεκριμένη ωστόσο είχα το φόβο μήπως με θυμηθεί. Όσο προετοιμαζόμασταν στα στούντιο Άλφα για την πρώτη σκηνή όπου θα παίζαμε μαζί (στην οποία θυμάμαι συμμετείχε και η Μαίρη Χαλκιά), απέφευγα να την κοιτάζω και γενικά προσπαθούσα να περάσω...αόρατος. Και κάποια στιγμή ακούω τη Μάρω Κοντού να λέει στο βοηθό σκηνοθέτη:
-Που είναι ο σερβιτόρος να πάμε μια πρόβα τα λόγια;
Βαθιές ανάσες εγώ και με τρεμάμενα πόδια εμφανίστηκα μπροστά της ευχόμενος να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Και ευτυχώς όλα πήγαν καλά και στην πρόβα και στο γύρισμα καθώς από ότι φάνηκε τελικά δε με θυμήθηκε.
Τεράστια Μάρω Κοντού. Θα μας λείψει...
