Ο Χάρης Κουζιάκης για τον θάνατο του Παναγιώτη Δημόπουλου:
Αντί επικηδείου…
Τον Παναγιώτη τον γνώρισα πριν 15 χρόνια περίπου στην Δημοτική Κίνηση και από την πρώτη στιγμή με εντυπωσίασε.
Μπορεί τον πρώτο καιρό να είχαμε τις συγκρούσεις και τις διαφώνιες μας όμως γρήγορα αντιλήφθηκα - και κυρίως ζήλεψα - την ευστροφία του, τις γνώσεις του και το απίστευτο χιούμορ του. Με συνέπαιρνε το λεξιλόγιό του, πλούσιο, ιδιόμορφο και δημιουργικό. Μοναδικός λεξιπλάστης με σεβασμό στην γλώσσα που υπεραγαπούσε, και νεολογισμούς τους οποίους πολλές φορές γκούγκλαρα για να καταλάβω. Δεν ήταν λίγες οι φορές που αντέγραψα ολόκληρες προτάσεις από τα λεγόμενά του για να τις χρησιμοποιήσω αυτούσιες αποδίδοντάς του στη συνέχεια τα εύσημα, και θυμάμαι πόσο είχε γελάσει με αυτό θεωρώντας με υπερβολικό.
Ο Παναγιώτης διέθετε ακόμα ένα σπάνιο προσόν το οποίο κυριαρχούσε στις μαζώξεις μας. Κατείχε το γνήσιο κοζανίτικο χιούμορ, το κασμέρι το κανανκαιρίσιο, με υπονοούμενα και εκφράσεις που δεν μπορούσαν να καταλάβουν πολλοί. Ήταν απίστευτη η ικανότητα του να μιλάει λόγια με κοζανίτικη προφορά χωρίς να φοβάται μήπως τσαλακωθεί στα μάτια των ημιμαθών, γιατί ακριβώς είχε επίγνωση της αξίας του και τους αγνοούσε. Πάντα με ψιθυριστή φωνή, με ένα μειδίαμα και με έναν αναστεναγμό-κόμπιασμα ανά διαστήματα, υποδηλώνοντας συστολή και μετριοφροσύνη, χαρίσματα που μόνο οι πραγματικά σπουδαίοι άνθρωποι διαθέτουν.
Με τίμησε με τη φιλία του τα τελευταία χρόνια αποκαλώντας με «αρχηγέ» γνωρίζοντας πόσο πολύ με ενοχλεί η συγκεκριμένη έκφραση και γω τον προσφωνούσα «καλλιτέχνη» για τον ίδιο λόγο. Δεν βρεθήκαμε ποτέ τόσο κοντά όσο θα ήθελα και αυτό το θεωρώ μεγάλο μου έλλειμμα.
Του ζητούσα την άποψη για διάφορα θέματα του Δήμου και πάντα απαντούσε με τον γνωστό του ευρηματικό και χιουμοριστικό τρόπο, με γνώμονα την τεράστια αγάπη που είχε για την Κοζάνη και τον Πολιτισμό.
Μετά την ήττα της Δημοτικής Κίνησης στις εκλογές του 23 μου έστειλε το παρακάτω μήνυμα: «Kάναμε ό,τι μπορούσαμε, το ε.τ. 293 το πήραμε, ο Άη Νικόλας μίλησε. Ο αγώνας σας δίκαιος και τίμιος κι επομένως σας συγχαίρουμε και ουδείς λόγος συλλυπητηρίων. Εύγε.» Ήταν η καλύτερη παρηγοριά, λίγες λέξεις με χιούμορ και με μεγάλο ειδικό βάρος.
Αναλογιζόμενος πόσο πολλά και σημαντικά πράγματα έκανε στα 49 χρόνια της ζωής του, τα οποία εν καιρώ θα ειπωθούν, ζηλεύω και αντιλαμβάνομαι πόσο μεγάλη είναι η απώλειά για τους ανθρώπους του και για τον τόπο.
Καλό ταξίδι Παναγιώτη, θα σε θυμάμαι πάντα με χαμόγελο, νιώθω τυχερός που σε γνώρισα.
