Τι μου θυμίζουν, τι μου θυμίζουν…
------------------
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα πράγματα και καταστάσεις, δεν είναι καθόλου συμπτωματική !
Ο Γιόζεφ Γκέμπελς, ως υπουργός προπαγάνδας της ναζιστικής Γερμανίας, είχε την πολιτική επικοινωνία ως πανίσχυρο όπλο στην προσπάθεια χειραγώγησης του λαού.
Η ψυχολογία του όχλου και η απόλυτη εκμετάλλευση των νέων μέσων τεχνολογίας, ήταν εργαλεία του.
Να μερικές από τις μεθόδους και τα τεχνάσματα επικοινωνίας που χρησιμοποιούσε το τέρας με το όνομα, Γιόζεφ Γκέμπελς :
Απλή προπαγάνδα χωρίς σύνθετα μηνύματα και νοήματα, για να γίνονται αντιληπτά με ευκολία από κάθε πολίτη.
Δημιουργία κοινού ή κοινών εχθρών, (Εβραίοι, Κομμουνιστές) ο οποίοι πάντα ευθύνονται για όλα μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν την κοινωνία.
Συνεχής επανάληψη οποιουδήποτε ψεύτικου αφηγήματος παρά πολλές φορές, μέχρι να γίνουν βίωμα των πολιτών (πες, πες, πες, κάτι θα μείνει…)
Προσπάθεια μετατόπιση των ευθυνών του ναζιστικού καθεστώτος, διαστρεβλώνοντας και χρησιμοποιώντας με θράσος ακόμη και τις επικρίσεις των αντιπάλων του. Τις επέστρεφε εναντίον τους, μιλώντας συνήθως για σαμποτάζ, εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς, συνωμοσίες και άλλα πολλά.
Έλεγχος των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης, μαζική παραγωγή πάμφθηνων ραδιοφώνων για κάθε γερμανικό σπίτι και πολλές απευθείας μεταδόσεις ομιλιών και διαγγελμάτων του Χίτλερ.
Ταυτόχρονα, προσπάθεια εξαφάνισης κάθε αντίθετης ενημερωτικής φωνής.
Η μέθοδοι επικοινωνίας του απεχθάνονταν τη διαλεκτική και την κριτική σκέψη. Κυριαρχούσε το συναίσθημα.
Ο φόβος, η υπερηφάνεια, το μίσος, ήταν πάνα έτοιμα να μπουν στη μάχη, όπως και οι σκηνοθετημένες συγκεντρώσεις, στις οποίες χρησιμοποιούσε μεγάλους προβολείς με έντονα ασυνήθιστο φως και μεγάλα μεγάφωνα…
Όλα έπρεπε να μοιάζουν αυθόρμητα και ένας συνδυασμός μηχανισμών, όπως μια εφημερίδα, ένα ραδιόφωνο, ένα περιοδικό, ένας κινηματογράφος, να το «επιβεβαιώνουν», δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι η κοινωνία από άκρη σε άκρη συμφωνεί…
Για τον Γκέμπελς ήταν βασικό να παρουσιάζει τον ηγέτη του ως κάτι μοναδικό, ως έναν αλάνθαστο σωτήρα που θυσιάζει τα πάντα για το καλό του έθνους…
Τέλος, δεν ξεχνούσε συστηματικά να κατηγορεί τους αντιπάλους για «μιζέρια», αποκαλώντας τους «κόμματα της μιζέριας» που στερούνταν πολιτικού οράματος.
Ακόμη και μέσα στον πόλεμο χρησιμοποιεί τη λέξη, αυτή τη φορά εναντίων των αντιπάλων χωρών, γράφοντας άρθρα με τίτλο: Η «μιζέρια» μετατοπίστηκε στους συμμάχους…
Ο Γκέμπελς πέθανε, ο γκεμπελισμός και οι τυφλοπόντικες του είναι εδώ!
Για το www.kozani.tv και www.ptolemaida.tv Παναγιώτης Τσαρτσιανίδης του Χρήστου και της Μαρίας από το Μεσόβουνο Εορδαίας.
