Η Δυτική Μακεδονία ζητά το αύριο της
-----------
Στη Δυτική Μακεδονία ζούμε μια ιστορική επιτυχία.
Μας υποσχέθηκαν «Δίκαιη Μετάβαση».
Και πράγματι, η μετάβαση έγινε.
Από τη δουλειά στα προγράμματα.
Από τον μισθό στις επιδοτήσεις.
Από την παραγωγή στις παρουσιάσεις.
Και από τους νέους… στην αναζήτηση του πού πήγαν οι νέοι.
Ο λιγνίτης τελειώνει.
Τα ορυχεία αλλάζουν.
Οι μονάδες κλείνουν.
Η παλιά οικονομία διαλύεται.
Και κάπου ανάμεσα σε μια ημερίδα, ένα συνέδριο και μια παρουσίαση PowerPoint, ακούμε ότι η περιοχή μπαίνει σε «νέα εποχή».
Μόνο που οι κάτοικοι έχουν μια κακή συνήθεια:
Θέλουν να ζήσουν την εποχή αυτή.
Θέλουν δουλειές.
Θέλουν αξιοπρεπείς μισθούς.
Θέλουν νοσοκομεία που να λειτουργούν.
Θέλουν σχολεία και πανεπιστήμιο με προοπτική.
Θέλουν δρόμους και συγκοινωνίες.
Θέλουν τηλεθέρμανση χωρίς να φοβούνται τον λογαριασμό.
Θέλουν να μπορούν να μείνουν στον τόπο τους.
Και βεβαίως θέλουν και πολιτισμό.
Γιατί η Δυτική Μακεδονία δεν είναι μόνο ορυχεία και εργοστάσια.
Είναι η Σιάτιστα, η Καστοριά, η Φλώρινα, τα Γρεβενά, οι Πρέσπες, τα χωριά μας, τα αρχοντικά, οι εκκλησίες, οι παραδόσεις, οι μουσικές, τα πανηγύρια, οι ιστορίες των ανθρώπων.
Είναι ένας τόπος με μνήμη.
Κι εδώ βρίσκεται η μεγάλη ειρωνεία:
Μπορεί να αναστηλώνουμε τα αρχοντικά, ενώ ταυτόχρονα αδειάζουν τα σπίτια.
Να φτιάχνουμε τουριστικές διαδρομές, ενώ οι νέοι παίρνουν τον δρόμο για Θεσσαλονίκη, Αθήνα ή εξωτερικό.
Να μιλάμε για «έξυπνη εξειδίκευση», ενώ ένας νέος επιστήμονας ψάχνει πού θα βρει δουλειά.
Να μιλάμε για «πράσινη ανάπτυξη», ενώ ο κάτοικος αναρωτιέται αν θα μπορεί να πληρώσει τη θέρμανσή του.
Και φυσικά υπάρχουν επενδύσεις.
Υπάρχουν εκατομμύρια.
Υπάρχουν έργα.
Υπάρχουν σχέδια.
Υπάρχουν ανακοινώσεις.
Υπάρχουν εγκαίνια.
Υπάρχουν και κορδέλες - πολλές κορδέλες.
Αυτό που δεν πρέπει να χαθεί μέσα σε όλα αυτά είναι ο άνθρωπος.
Γιατί στο τέλος δεν θα μετρήσει πόσα δελτία Τύπου εκδόθηκαν.
Θα μετρήσει πόσοι νέοι έμειναν.
Πόσες οικογένειες έμειναν.
Πόσες επιχειρήσεις άντεξαν.
Πόσα χωριά έμειναν ζωντανά.
Πόσα παιδιά γεννήθηκαν εδώ.
Πόσοι άνθρωποι μπόρεσαν να πουν:
«Δεν χρειάζεται να φύγω. Μπορώ να ζήσω εδώ.»
Αυτό θα είναι το πραγματικό τεστ της «Δίκαιης Μετάβασης».
Γιατί ένας τόπος δεν πεθαίνει όταν κλείνει ένα εργοστάσιο.
Πεθαίνει όταν κλείνει το τελευταίο σχολείο.
Όταν αδειάζει το τελευταίο σπίτι.
Όταν φεύγει ο τελευταίος νέος.
Όταν η μνήμη μένει χωρίς ανθρώπους να τη συνεχίσουν.
Και τότε μπορεί να έχουμε φωτοβολταϊκά, επενδύσεις, δρόμους, μουσεία και αναστηλωμένα αρχοντικά.
Μόνο που θα λείπει το σημαντικότερο: η ζωή.
Και τότε η «μετάβαση» θα έχει πετύχει κάτι πραγματικά ιστορικό:
θα έχει αλλάξει τα πάντα στη Δυτική Μακεδονία εκτός από το βασικό ερώτημα: ποιος θα μείνει εδώ για να ζήσει το μέλλον που μας υποσχέθηκαν;
Παρθένα ΤΣΟΚΤΟΥΡΙΔΟΥ
