35η Αντιιμπεριαλιστική Κατασκήνωση της ΚΝΕ:
Στο Βίτσι σήμερα γράφονται συγκινητικές στιγμές για τους χιλιάδες φίλους και μέλη της ΚΝΕ που συμμετέχουν στην 35η Αντιιμπεριαλιστική Κατασκήνωση της ΚΝΕ.
Στιγμές που θα παραμείνουν χαραγμένες σε όλους τους κατασκηνωτές με την επιστροφή τους στις περιοχές τους. Έμπνευση για να δυναμώσουν τον αγώνα ενάντια στις ...«άτιμες τις αλυσίδες» του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος, του καπιταλισμού, για μια νέα κοινωνία, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.
Δύο ομάδες ξεκίνησαν σήμερα για δύο ξεχωριστές κορυφές που αντικρίζουν η μία την άλλη. Μπορεί να ήταν μακριά, αλλά κατάφεραν να συναντηθούν με τις φωνές τους, σε ένα συγκλονιστικό στιγμιότυπο: Δεν κοιτάχτηκαν στα μάτια λόγω των σύννεφων που τους έκρυβαν, όμως η ομάδα που ανέβηκε στη κορυφή Λούτζερ έστειλε μήνυμα στην ομάδα της Βίγλας, υψώνοντας τη σημαία του ΔΣΕ και σημαίες του ΚΚΕ, φωνάζοντας δέκα φορές το σύνθημα «Οι μαχητές στο Βίτσι δεν λύγισαν ποτέ, δόξα και τιμή στον ΔΣΕ».
Η ομάδα της Βίγλας άκουσε τους συντρόφους της στην απέναντι πλευρά και ανταποκρίθηκε υψώνοντας τις σημαίες του Κόμματος, φωνάζοντας το σύνθημα «Ένας αιώνας αγώνας και θυσία, το ΚΚΕ στην πρωτοπορία», με μια φωνή που έσκισε τον αγέρα.
«Κάθε σπιθαμή γης που πατάτε, είναι η γη που φιλοξένησε για 3 ολόκληρα χρόνια μαχητές του ΔΣΕ»
Στη Βίγλα, όπου βρισκόταν η μία ομάδα των κατασκηνωτών, ήταν η καρδιά της μεγαλύτερης ελεύθερης περιοχής που είχε υπό τον έλεγχό του ο Δημοκρατικός Στρατός, ήταν η επικράτεια του ΔΣΕ, του επαναστατικού κινήματος όχι μόνο το '46 - '49, αλλά και το '41 - '44.
Ο Θανάσης Λεκάτης, μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, περιέγραψε στιγμές από τις μάχες που διεξήχθησαν εκεί κατά την τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ, αλλά και νωρίτερα στην κυριαρχία του ΕΛΑΣ στην περιοχή και την απελευθέρωση των χωριών από τους Ιταλούς.
Ιδιαίτερα στάθηκε στην ανάγκη «να θυμόμαστε το παρελθόν και να οργανώνουμε τη σκέψη μας για το μέλλον, προκειμένου να κάνουμε πιο αποφασισμένα βήματα», υπογραμμίζοντας τη σημασία της ιστορικής μνήμης και της συλλογικής δράσης.
«Κάθε σπιθαμή γης που πατάτε αυτή τη στιγμή, είναι η γη που φιλοξένησε για 3 ολόκληρα χρόνια μαχητές του ΔΣΕ», είπε, καθώς βρίσκονταν στην κορυφή και «συνομιλούσαν» με το Λούτζερ, κάνοντας μια μικρή αναδρομή.
«Το Λούτζερ είναι μία απόλυτα άπαρτη κορυφή στο Βίτσι. Έμεινε χωρίς μαχητές μόνο την ημέρα που το Γενικό Αρχηγείο είπε τώρα φεύγουμε όλοι συγκροτημένα, πάμε προς τη μεριά της Πρέσπας από κει περνάνε στην Αλβανία και συνεχίζουν μετά τις μάχες στο Γράμμο, στις τελευταίες μέρες του 1949».
Κατά την κατάβαση και την επιστροφή, ομάδα των κατασκηνωτών που πεζοπορούσε στη Βίγλα, ακολούθησε το μονοπάτι που διέσχιζε η 14η Ταξιαρχία του ΔΣΕ
Στο Λούτζερ, στην πρώτη γραμμή του ΔΣΕ
Μία ώρα, 14 λεπτά και 27 δευτερόλεπτα χρειάστηκαν οι κατασκηνωτές της ΚΝΕ για να φτάσουν από την κατασκήνωση στην κορυφή του Λούτζερ, σε υψόμετρο 1.930 μέτρων. Διέσχισαν μια διαδρομή 3.600 μέτρων, ξεκινώντας από τα 1.561 μέτρα, με τις κόκκινες σημαίες ψηλά και συνθήματα να αντηχούν στη διαδρομή.
Η διαδρομή περνούσε από το δάσος της οξιάς στα ξέφωτα και από εκεί στα γυμνά βράχια της κορυφογραμμής. Η αντάρα, που ακολουθούσε τους κατασκηνωτές σε όλη την ανάβαση, δεν ήταν απλό φόντο. Έκοβε τον ορίζοντα και όσο η ομάδα πλησίαζε στην κορυφή σκέπαζε και αποκάλυπτε διαρκώς τη βραχώδη ράχη. Οι κατασκηνωτές δεν ανέβαιναν σαν μια άμορφη μάζα. Απλώνονταν στη στενή ράχη, με τις κόκκινες σημαίες να ξεχωρίζουν μέσα στην ομίχλη, σχηματίζοντας μια ζωντανή γραμμή μέσα στο γκρίζο του βουνού. Στην κορυφή, πάνω από τα βράχια, οι σημαίες του ΚΚΕ και της ΚΝΕ υψώθηκαν κόντρα στην αντάρα.
Στη διαδρομή, η ομάδα κοντοστάθηκε στα αμπριά και στις οχυρωματικές θέσεις των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Στην πεζοπορία συμμετείχε και ο Θοδωρής Χιώνης, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.
Στην κορυφή του Λούτζερ, στο μέσο της πρώτης γραμμής άμυνας του ΔΣΕ στο Βίτσι, οι κατασκηνωτές γνώρισαν από κοντά έναν τόπο που παρέμεινε άπαρτος σε όλη τη διάρκεια του ένοπλου αγώνα. Από εκεί αναδείχθηκε η διάταξη του μετώπου, οι οχυρές θέσεις που κράτησε ο ΔΣΕ, αλλά και η εξέλιξη των τελευταίων μαχών του Αυγούστου του 1949.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στο ρήγμα που δημιουργήθηκε στις Πολενάτες στις 11 Αυγούστου 1949, όταν ο αστικός στρατός άλλαξε την τακτική του και χτύπησε στο κέντρο της διάταξης του ΔΣΕ. Η πίεση προς την κοιλάδα του Μελά και το Λέσι, τη δεύτερη γραμμή άμυνας, δημιούργησε τον κίνδυνο εγκλωβισμού των δυνάμεων του ΔΣΕ. Παρά τη σκληρή αντίσταση στις οχυρές θέσεις, η εξέλιξη εκείνη καθόρισε την πορεία των τελευταίων ημερών της μάχης στο Βίτσι και την οργανωμένη αποχώρηση των δυνάμεων του ΔΣΕ.
Σκαρφαλωμένοι στα βράχια της απέναντι κορυφής, οι νέοι ύψωσαν τις κόκκινες σημαίες. Πιο ψηλά από όλες ανέμιζε η μεγάλη σημαία με το «Δ» του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.
ΠΗΓΗ: https://www.902.gr
