Αυτό το κείμενο έχω υποσχεθεί πως θα το ανεβάζω κάθε χρόνο τέτοια μέρα! Κυρίως γιατί όταν τα βρίσκω σκούρα παίρνω φως από εκείνο το πολύχρωμο φουλάρι! Ακόμα και τώρα… σχεδόν 30 χρόνια μετά!
Λόγω της ημέρας!
Μπήκα στο φιλόξενο σχολείο της για να κάνω μια εργασία. Πρωτοετής εγώ, κοντά στα 60 εκείνη. Κουρασμένη, απρόθυμη, και κακόκεφη. Σε καμία περίπτωση χαμογελαστή. Θα την χαρακτήριζα διεκπεραιωτική. Αρκεί αυτός ο χαρακτηρισμός αν είσαι εκπαιδευτικός; Και μάλιστα ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ; Γκρίνιαζε από την πρώτη στιγμή που μπήκαμε στο γραφείο της. Για το σύστημα, για τα πολλά παιδιά, για την κακή της μοίρα γενικώς. "Τέλεια, σκέφτηκα, να δω σε τι κατάσταση θα είναι τα παιδιά " (Η εμπειρία μιλησε -not). Κάποια στιγμή με κοίταξε και είπε: Έτοιμη; Εγώ ναι, ειπα από μέσα μου, για σας δεν είμαι σίγουρη. "Ναι, έτοιμη" .Εβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό, πήρε και φόρεσε στον λαιμό της ένα πολύχρωμο φουλάρι και είπε: «Πάω να ξεκινήσω και σε φωνάζω». Περίμενα στο γραφείο, που οπτικά επικοινωνουσε με την τάξη. Και τότε συνέβη μπροστά μου ένα μικρό θαύμα. Η κακόκεφη και μουντρούχα 60άρα, μεταμορφώθηκε σε μια πολύχρωμη νεράιδα. Η φωνή, η μορφή το σώμα της. Άλλαξαν! ΟΛΑ! Έγινε άλλη. Γέμισε τον τόπο ενέργεια, πλημμύρησε η τάξη χαρά. Κι όχι ψεύτικα. Πέρα για πέρα αληθινά! Και τα μικρά της "ποντικάκια" ακολουθούσαν τον μαγεμένο της αυλό... και ξεκινούσαν το ταξίδι τους στην γνώση μέσα από μια ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ!
Γιατί αυτό είμαστε. Κι όσοι δεν είμαστε πρέπει να μάθουμε να είμαστε κάθε μέρα. Ο φάρος...το φως...ο ήλιος τους! Το πιο σημαντικό μάθημα μου το πήρα εκείνο το πρωί:
Δεν έχει σημασία τι συμβαίνει σπίτι μας, τι σκεφτόμαστε, πόση δυστυχία υπάρχει στην καρδιά μας. Τα παιδιά μας είναι εκεί για να είναι χαρούμενα. Για να μάθουν την αγάπη, το χαμόγελο, την ζωή! Το να είσαι νηπιαγωγός είναι ρόλος. Απαιτητικός! Πάρα πολύ! Έχει μέσα του χαρά! Έχει μέσα του αστείες ατάκες, αγκαλιές και φιλιά. Έχει μέσα του πολλά δάκρυα, περισσότερα χρώματα, αρκετά "δεν πειράζει" και άπειρα "διότι". Το να είσαι νηπιαγωγός είναι ο ρόλος της ζωής όσων το διάλεξαν ή τους διάλεξε. Όλοι έχουμε δικαίωμα να είμαστε στα κάτω μας, να έχουμε ακεφιές και θυμό. Όταν όμως η πόρτα της τάξης ανοίξει και τα ζευγάρια των ματιών τους είναι καρφωμένα πάνω σου και περιμένουν την ζωή... γίνεσαι ο ρόλος, ανοίγεις την αγκαλιά σου και τα χωράς όλα!
Χρόνια μας πολλά!!!!
Μάρθα Μαυρίδου
